1.11.09

Allraheilagramessa
Tónlistarprógrammið fyrir messu dagsins:
Forspil: Cogita te mortalem! (mundu, að við erum öll dauðleg!) f. orgel og kór
Mótette: Fred hviler over land og by e. Niels LaCour
Hugleiðing: Sax og orgel spuni yfir Heyr himnasmiður
Eftirspil: Solo sax spuni
Ofaní þetta koma svo að sjálfsögðu nokkrir velvaldir sálmar.

Það verður aldeilis dekrað við þá dauðu!

21.10.09

Nágrannar
Nágrannar eru áhugaverðir. Misáhugaverðir að sjálfsögðu. Það er náttúrulega áhugavert að vera ekki áhugaverður, en sumir eru hálf-áhugaverðir. Aðrir afar áhugaverðir.
Ég hef lítið á móti því að kynnast fólki. Og þar sem að nágrannar manns eru oft í nágrenninu, þá kynnist ég þeim oft.
Allsstaðar þar sem ég hef búið hef ég átt góða nágranna. Líka slæma. En það hafa alltaf verið góðir nágrannar inn á milli.
T.d. voru Halla og Erla afar góðir grannar. Þær pössuðu okkur systkinin ef þess þurfti, og svo fékk maður stundum djúsíspinna hjá þeim, á meðan mamma og Halla reyktu. Mamma reykti Kent og Halla reykti einhverjar brúnar sígarettur.
Dóra og Guðgeir voru líka góðir grannar. Dóra átti alltaf eitthvað góðgæti.
Berta og Guðmundur lánuðu mér ryksuguna sína þegar ég átti að ryksuga stigapallinn.
Granninn í Skødstrup var vinalegur og bauð okkur í partý.
Grannarnir í Vilh. Bergsøesvej höfðu aldrei hátt. Þau stunduðu ekki einu sinni kynlíf, þó svo að þau væru par.
Birgit er besti nágranni í heimi. Hún gaf okkur ilvolgan hummus. Frábær hummus.
Granninn á Hamletsgötunni lánaði okkur íbúðina sína yfir jól. Það gerði granninn á Lombardigade 19 líka.
Grannarnir hérna í stigaganinum á Lombardigade 24 eru ekkert sérstakir.
En aftur á móti er vinur minn sem býr á jarðhæðinni beint á móti algjörlega einstakur. Hann er svo einstakur og það þyrfti helst að gera mynd um hann. Allaveganna leikrit. Ef ekki bara óperu!
Hann er ofvirkur. Hann er einhverfur. Hann á sennilega erfitt með að dansa við Bakkus. Hann heitir Henning.
Ég kynntist honum kvöld eitt í sumar. Ég og Lars vinur minn vorum úti í garði að grilla. Þetta átti að vera ekta strákagrill. Það voru bjórar og buff á borðinu, og engar kærustur.
Henning var einnig í garðinum. Hann var búinn að grilla, og sat og drakk bjór. Seinna meir fengum við að vita að bjórinn var án áfengis. Léttöl. Áfengið virkaði ekki svo saman við geðlyfin hans.
Þegar við erum byrjaðir að borða þá kemur Henning yfir að okkar borði og spyr hvort lyktin sé að angra okkur. Ég segi að svo sé ekki, en aftur á móti hafi ég velt því fyrir hvaðan lyktin kæmi. Hann sagðist hafa hent kardimommum frá árinu 1984 á grillið. Þetta fannst mér nægilega áhugavert til að bjóða manninum sæti og spjalla aðeins við hann. Við hlustuðum á hann restina af kvöldinu. Henning er áhugaverðasti nágranni ég hef haft hingað til.
Úff maður, sjitt!
Þetta facebook tekur allan frítíma sem maður hefur í nethangsi, þ.a.l. hef ég ekki skrifað eitt aukatekið orð hérna í langan tíma. Kannski er ég bara að brenna út eins og lítið jólaljós í svartasta skammdeginu.

En mér fannst þó ástæða að deila því með ykkur að nakta, feita, nágrannakonan sem gengur um íbúðina sína og kreistir brjóstin á sér, á kærasta. Hann er líka oft nakinn, og jafnframt er hann feitur. Þau eru bæði afar ljós á hörund, svona svolítið eins og nýböðuð svín.
Áðan var kærastinn að koma úr baði. Hann var að sjálfsögðu nakinn. Hann fór að klæða sig í fötin.
Um leið og þetta gerist þá kemur nágranninn á hæðinni fyrir ofan hann einnig úr baði. Hann er svertingi. Hann er vöðvastæltur. Stinnur líkami hans glansaði í síðustu sólargeislum þessa blessaða dags.
Mér þótti þetta athygliverð sjón.

4.2.09

Tommi & Jenni
Menn hugsuðu um smáatriðin hérna í "denn" og höfðu tíma til að setja sig inn í hvernig hljóðfæraleikarar bera sig að.
Magnað! Afhverju er ekki ennþá framleiddar teiknimyndir í þessum heitu litum?

1.2.09

Afrek þessa sunnudags
07.00: Ræs
10.00: Guðsþjónusta í Skovvejskirken
15.00: Raddæfing, herrar
15.30: Generalæfing með sameinuðum kirkjusöngvurum frá Skovvejskirke og Ballerupkirke, plús aukafólk.
16.30: Pása
17.00: Ljósamessa (Kyndelmissa) í Ballerupkirke
18.10: Taxabíll til Bellahøjkirke
19.00: Ljósamessa í Bellahøjkirke
22.50: Uppgefinn organisti og söngkona sofa, eftir langan dag, fyrir framan sjónvarpið.

26.1.09

Tónelskan
Stundum verð ég afar hugfanginn af suhttp://www.blogger.com/img/blank.gifmum lögum, eða lagstúfum. Vonandi kannist þið sjálf við þetta. Ég líki þessu við þráhyggju, lagið er eitthvað sem límist á þig, og þú getur ekki annað en raulað lagið, og þótt það gott. Það veitir þér ákveðna fróun (gaman að nota þetta orð, fróun).
Þegar ég var lítill þá leið mér svona þegar ég heyrði titilstefið úr Dallas. Þegar ég varð eldri þá var það titilstefið úr Derrick, þeas. þegar það gekk yfir í 3/4 kaflann. Og svo náttúrulega Vals nr.1 (Hildur, dönskukennslan á laugardögum) eftir Magnús Eiríksson. Merkilegt nokk eru þetta allt saman lög úr sjónvarpinu. Enn eitt dæmið er lagið "Oh, what a beutiful morning" úr Oklahoma.
Það er eflaust hægt að finna einhverja tónfræðilega skýringu á þessu, en ég hef hana ekki á reiðum höndum, þrátt fyrir að hafa lokið 4. ári í tónfræði frá Det Jyske Musikkonservatorium.
En hvað um það. Lagið sem ég get ekki hætt að raula, og er orðin fíkill á, er hér hlekkjað fyrir neðan. Það er eitthvað við þetta tungumál, norskuna, og garðálfa og mjaltakonur, sem gerir það að verkum að ég er aljgörlega "húkt".
Njótið!
E-Ora

21.1.09

Happy Ending Harmleikur
Sumarið 2008 var að mörgu leiti afar fínt, fyrir utan eitt atvik. Hjólinu mínu, af gerðinni Batavus Ascot, var stolið frá mér.

Þegar ég kynntist Stínu, vorum við bæði nemar í konservatoríinu í Árósum. Stína hjólaði um á gömlu Batavus kvenmannsreiðhjóli, ryðguðu og að niðurlotum komið. Þegar hún svo loksins nennti ekki lengur að puðast upp brekkurnar í dönsku ölpunum, sem Árósar eru, á þessu gamla hjóli, þá fékk hún sér nýtt. Ég sá mér leik á borði og lappaði upp á gömlu Batavus kjellinguna, og úr varð hinn mesti gæðagripur. Hún var lipur og ljót, hraðmikil snót, sem bar mig um lífsins vegaleysur.
Eftir að við fluttum til Kaupmannahafnar naut ég þess að hjóla um borgina, á gömlu Batavus minni, og virða fyrir mér þessa fallegu borg. Maður sat nefnilega uppréttur og beinn á þessari elsku.

Þegar ég fékk vinnu í Bellahøj, þá var hún mér ansi góð, snemma á þriðjudagsmorgnum, þegar ég átti að mæta snemma í vinnuna, og ég druslaðist náttúrulega aldrei nægilega snemma af stað.
En ég gerði líka margt fyrir þessa elsku. Ég lét bæta slöngurnar ef úr þeim lak, ég smurði hana, klæddi hana nýjum hnakki og lét fjarlægja lélega pedala og setti nýja í. Allt þetta gerði ég með góðri þjónustu frá nærliggjandi hjólviðgerðarmanni.

En svo hefst harmleikurinn.

Einn góðan, en dálítið kaldan veðurdag (þetta er tilvitnun í Róbert Bangsa plötuna), sumarið 2008, þá vakna ég upp við þá tilfinningu að eitthvað er að. Þegar ég kem út á gangstéttina fyrir framan íbúðina sem ég bý í, hérna á Amager, þá sé ég að frú Batavus mín er ekki lengur þar sem ég stillti henni upp síðast. Hún var heldur ekki sjáanleg í götunni. Mér var gráti næst. Ég tók mig þó saman í andlitinu og hljóp um hverfið, til að kanna hvort einhver ópprúttinn náungi hefði bara flutt hana örlítið úr stað. Svo reyndist ekki. Ég fór framhjá öllum börum í nágrenninu, til að athuga hvort einhver fyllibyttan hefði tekið hana fögru mína til að stytta sér sporin á barinn, en hvergi fann ég hjólfákinn minn góða. Nærliggjandi metróstoppistöðvar voru einnig kannaðar. Almenningsgarðar. Hjólageymslur. Hjólabúðir. Venjulegar búðir. Bakgarðar og skúmaskot. Hvergi fann ég frú Batavus.
Næstu daga syrgði ég. Þó var ég ekki búinn að gefa upp alla von, því ég hafði alltaf augun hjá mér þegar ég gekk framhjá hjólastæðum, sama hvar í bænum ég var. Það má segja að ég hafi orðið svolítið upptekinn af þessari leit.
Dagar og vikur liðu, urðu svo að mánuðum, og ég fékk mér nýtt hjól. Ágætis sænskan gæðagrip að nafni Pilen. Blár og þungur fákur. Karlmannsreiðhjól. Allt gott og blessað með hann, en þó þótti mér betra að hafa frú Batavus undir mér.

Mánuðir líða, og ég fer að missa vonina um að rekast á kjellu og smátt og smátt hætti ég að horfa yfir hópinn af hjólum þegar ég fer framhjá stæðunum.

Í desember 2008 fæ ég svo vinnu í Ballerup (Þjóhnappaþorpi). Það þýðir að ég get ekki hjólað í vinnuna með góðu móti, svo ég tek lest og metro. Upp kemur sá vandi að ég þarf að hafa hjól inni í borginni og svo annað hjól í Ballerup, því ég þarf að komast á milli kirknanna í bænum með hröðu móti. Nú hefði aldeilis verið gott að hafa frú Batavus sem aukahjól!

Í fyrradag fæ ég svo lánað hjól hjá einum samstarfsmanninum, sem er kona, og ég fæ lappað upp á þetta aukahjól hennar, pumpa í dekkin og fæ sett nýtt stýri á gripinn. Úr verður alveg nýtilegt hjól fyrir Ballerup city.

Í gær spila ég svo á barnakórsæfingu í Helligkorskirkjunni á Nørrebro. Eftir æfingu, labba ég mér í átt að Blågårdsgade, og ætla að stefna út á Nørrebrogade. Hætti þó við, eftir að ég hef gengið smá á Blågårdsgade, og sný við. Ég fékk þá hugdettu að labba niður að Søerne. Á meðan ég labba tala ég við Lars vin minn í símann. Skyndilega snarstansa ég og rek upp stór augu, og ég hrópa inn í símann að ég hafi fundið hjólið mitt! Ég bið Lars vel að lifa, og upphefjast miklir fagnaðar fundir, því engin önnur en frú Batvus stendur þarna ein og yfirgefin, og harðlæst, upp við vegg. Hún er loftlaus að aftan, og framgjörðin er orðin laus í legunni. Ég teymi að sjálfsögðu þessa elsku inn í nærliggjandi hjólabúð, panta aðhlynningu handa frúnni, og fæ þau skilaboð að ég geti sótt hana næsta dag.

Í dag hjólaði ég svo stolltur um Kaupmannahafnarborg á gömlu frú Batavus, og vorum við bæði afar sæl og ánægð.

9.1.09


Brauðstrit
Þann 1. desember byrjaði ég í nýrri vinnu. Nú er ég organisti í Skógvegskirkjunni (Skovvejskirken) í Ballerup (Rasskinnaþorp eða Ballarbú). Kirkjan mín er ein af tvemur í Ballerupsókn. Hin er að sjálfsögðu Ballerupkirke, sem er eldgömul kirkja, með kalkmálverkum eins og þessar gömlu kirkjur hafa. Kirkjan "mín" er ný af nálinni, og líður mér bara ágætlega þar. Svo hef ég skrifstofu í Prestbýlinu, sem liggur við hliðina á Ballerupkirkju.
Það tekur mig c.a. 40 mín að komast í vinnuna, sem er sami tími og það tók mig að komast í gömlu vinnuna mína í Bellahøj (Fagrahæð), svo ég er bara vel sáttur við allt og alla. Hérna í Ballerup er meira að segja rólegheit og fuglasöngur.

Ertu með sveppi í tánöglum?

8.1.09

Gleðilegt nýtt ár!
...og ég óska ykkur alls góðs á komandi ári.

Í gær fór ég að sjá og heyra óperusýninguna Wozzeck. Tónskáldið Alban Berg, bróðir Antons, samdi óperuna (tónlist og líbrettó) á fyrri hluta síðustu aldar, og má segja að manninum tókst einstaklega vel til. Að mínu mati er þetta afar vel "tæmuð" ópera, þar sem hlutirnir fá þann tíma sem þeir þurfa, og ekki sekúndu meira. Og einnig finnst mér framvindan í tónlistinni ótrúlega vel tímasett. Þegar maður heldur að nú sé tónskáldið búið að kynna það sem koma skal, þá heldur tónlistin áfram að endurnýja sig.
Uppsettningin var einnig afar góð í alla staði. Leikur, búningar, sviðsmynd, allt! var eins og ópera á að vera.
Merkilegt að koma út eftir svona hörmulega sögu sem Wozzeck er, með bros allan hringinn. Þessar 329 kr sem ég borgaði fyrir miðann var vel eytt.

Framundan á þessu ári er bara músík og músík. Þann 1. feb spila ég tvær Kyndelmisse guðsþjónustur, sem er svona tónlistarmessa með upplestri úr biblíunni. Í lok febrúar fer svo Staka, kórinn sem ég stjórna (www.staka.dk), í tónleikaferð til Íslands. Og í marz förum við svo til Stokkhólms á kóramót.
Páskarnir verða örugglega hlaðnir kirkjuvinnu. Í vor höldum við í Stöku vortónleika, eins og passar svo vel á vorin, og í sumar ætlar gamli kórinn minn frá Árósun, Århus Universitetskor, að fara í tónleikaferð til Íslands, og syngja tónlist eftir mig. Sennilega fer ég með. Ég held meira að segja að þau séu að vinna að geislaplötu sem einvörðungu mun innihalda tónlist eftir mig.
Annað á þessu ári er alls ekki planað, svo ég hlakka til að sjá hvað þetta herrans ár 2009 mun bera sér í skauti.

25.12.08

Kæru lesendur (ef einhverjir eru)

Ég óska ykkur gleðilegra jóla og gæfu á nýju ári!

Stefán

8.12.08

Fónninn
Því miður á ég ekki grammafón, enda væri hann algjörlega gagnslaus á þessu heimili, því engar eru plöturnar.
En á geislafóninum og í iPodinum eru eftirtaldir tónar:
Jólaóratoría J.S. Bach's
Jól og Blíða með Baggalút
Rachmaninoffs "Vesper"
Bing Crosby: Christmas Classics
Mariah Carey: Merry Christmas
Vetrarljóð Ragnheiðar Gröndal (eina íslenska jólaplatan sem Stina getur hlustað á)
2 jóladiskar með The King Singers
Jóladiskur The Real Group

Eftirtaldar skífur voru farnar að hljóma undir lok síðasta mánaðar.

og bráðum bætist við jólatónlist með Hamrahlíðarkórnum og Mpiri.

Jólin = tónlist

Gleðileg jól!

5.10.08

Ópera
Í þessari viku er ég búinn að fara 3svar í óperuna.
2svar á La Traviata, að sjá og heyra kærustuna mína og kennarann hennar m.a., og svo einu sinni á Partenope, að hlusta á kvefaðann Andreas Scholl og CoCo & co.
Afar góð vika.

30.8.08


Sósa
Elskulegur bróðir minn var í heimsókn fyrir c.a. viku síðan. Við höfðum í nægu að snúast, en gáfum okkur þó tíma til að borða góðan mat, að sjálfsögðu. Eitt kvöldið gerði bróðir minn, sem er ágætis kokkur, bearnaise sósu með grillmatnum. Tókst bara ágætlega, allavega í bragðlega hlutanum.
Í kvöld var svo röðin komin að mér að prófa þessa list, og má með sanni segja að ég hafi afsannað máltækið "æfingin skapar meistarann". Sósan var fullkomin, allavega að okkar mati.

Eins og þið sjáið þá er ég ekki alveg dauður með þetta blogg, látum okkur sjá hvað setur.

17.6.08

Sautjándi Júní, 2. bloggfærslu
Í umtöluðum kór, Vox Absona, eru nokkrir meðlimir sem eiga börn. Einn sópraninn á son, sem hefur haft mikið dálæti á mér. Við höfum hist nokkrum sinnum og leikum við yfirleitt fallega saman. T.d. hef ég kennt honum sleifa-borð-fótbolta. Drengur þessi er ansi skondinn og kemur með margar skemmtilegar hugmyndir.
Dag einn var hann á labbi með mömmu sinni, og hún þurfti eitthvað að tala við mig í síma. Strákurinn hlustar á, og síðan þegar samtalinu líkur þá segir hann "já en mamma, þú talar dönsku við Stefán, en hann talar bara íslensku!". Mamma hans skilur ekkert hvað drengurinn er að fara og spyr hann hvort hann sjálfur hafi ekki talað dönsku við mig. Hann neitar því, og segist alveg skilja og tala íslensku. Hann segir að við höfum oft talað saman á íslensku. Rennur þá upp fyrir mömmunni að strákurinn heldur að ég tali íslensku útaf íslenska hreimnum á dönskunni minni.

Hann sagði einnig við mömmu sína að við tveir höfum verið uppi á Íslandi og séð ísbirni saman. Mamman segir að það séu aungvir ísbirnir á Íslandi. Þeir séu bara á Grænlandi. Nokkrum dögum eftir þetta samtal, hitti ég svo stráksa og mömmuna á stjórnarfundi hjá kórnum. Mamman segir mér frá þessari sögu stráksa. Ég neyðist náttúrulega til að leiðrétta þennan misskilning að segja að það geti alveg verið ísbirnir á Íslandi, en það gerist óskaplega sjaldan. Kannski 1 björn á 30 ára fresti, og þá komi hann með hafís frá Grænlandi.
Daginn eftir les ég í fréttunum að hafi fundist ísbjörn á Íslandi, og var búið að skjóta hann.
Í dag les ég að enn einn ísbjörninn sé á vappi uppi á Fróni.
Ætli stráksi sé skyggn?

Hæ hó jibbí jeij!
Með munninn fullan af dönsku rúgbrauði, með kæfu og spægipylsu, vil ég óska ykkur, landsmenn góðir, gleðilegrar þjóðhátíðar.
Á eftir ætla ég upp í Jónshús og syngja og spila með góðu fólki þar, og fagna deginum. Að sjálfsögðu er bara þjóðleg músík á dagskránni.

Síðan ég skrifaði síðast hefur margt á daga mína drifið. Efni í heilmikið blogg, svo ég kasta mér bara út í strauminn og sjáum til hvar við endum.
Fyrir einni og hálfri viku tók ég lokapróf frá Kirkjutónlistarskóla Sjálands. Ég spilaði "Fantasíu í G dúr" eftir meistara J.S. Bach. Einnig spilaði ég 2 sálma, og tvö minni verk sem hægt er að nota í guðsþjónustunni ("Meditation" e. Erik Norby og "O Welt ich muss dich lassen" e. J. Brahms). Gekk barasta vel að mínu mati, og sem kom fram seinna sama dag, þótti prófdómurum einnig þetta hafa gengið ágætlega. Ég fékk næsthæstu einkun fyrir sálmaspil og "kúnstspil".
Í dag barst mér svo einkunar og prófburðarskjalið. Ég er þar með orðinn PO-organisti. PO= Præliminær organisti= organisti með undirbúningspróf fyrir inntökupróf í konservatoríið. Þetta bætir ekki laun mín í því starfi sem ég hef núna, því ég móttek nú þegar PO laun.
Loksins hef ég pappír upp á eitthvað starf! Að hafa pappír upp á að hafa tekið tónsmíðamenntun veitir ekki starf. Föst innkoma er gott mál, sérstaklega þegar um er að ræða eins "næs" starf og að vera organisti í kirkjunni sem ég er í. Því miður rennur starfssamningurinn út í febrúar.

Síðan síðast hafa báðir kórarnir mínir lokið sínu starfi á þessari önn.
Staka hélt sína síðustu tónleika 1. júní. Við sungum stökur, að sjálfsögðu, og aðra músík skrifuð við stutt ljóð. Við sungum prógrammið einu sinni í Frihavnskirken og svo í Kettinge á Lolland Falster. Skemmtilegt prógram, að mér finnst, og við sungum það bara nokkuð ágætlega.
Vox Absona hélt sína vortónleika þann 14. júní, síðastliðinn laugardag, og voru þetta einnig 10 ára afmælistónleikar kórsins. Við sungum þjóðlög frá öllum norðurlöndunum (Ísland, Færeyjar, Svíþjóð, Noregur, Finnland og Danmörk) á öllum tungumálunum. Velheppnað prógram í léttari kantinum. Ég reyndi eins og ég gat að brjóta upp tónleikaprógrammið, þar sem þau hafa alltaf haft frekar stífa framkomu. Standa alltaf eins, konur fyrir framan, menn fyrir aftan, og stjórnandinn hefur svo blaðrað. Eftir að ég tók við þeim þá neitaði ég að taka þátt í þessari vitleysu, og lét þau standa í einni röð, blandað, og kórmeðlimir kynntu sjálfir lögin. Svo lét ég þau og tónleikagesti syngja norskan keðjusöng, og allir voða glaðir. Kórinn stóð sig bara vel, og eftir tónleikana, sem voru í Frihavnskirke, var heilmikil veizla, með mat, drykk, skemmtiatriðum og dansi. Ágætis 10 ára afmæli.
Í tilefni þess þá sagði ég upp.
Eiginlega þá sagði ég upp vegna þess að ég hafði enga löngun í að hafa 2 kóra áfram. Það hefur verið anski mikið að gera í vetur, og ég missti alla löngun í að hafa svo mikið kórstarf. Það er nefnilega meira en að mæta á æfingar þegar maður er kórstjóri. Allskyns fundarhöld og læti sem maður þarf að taka þátt í. Ég fann líka að danskur áhugamannakór, sem er ekki betri en þau eru, á ALLS EKKI við mig. Kórinn mætir illa, mikill tími fer í allskyns kjaftagang og planleggingar, og stundum var eins og fólk hafði meiri áhuga á hver kæmi næst með köku í pásuna, frekar en hvort þau kunnu nóturnar sínar. Gott að finna að maður er ennþá íslendingur.
Svo ég sagði upp hjá Vox Absona, þó svo ég hafi bara verið fastur stjórnandi þeirra í hálfan vetur. Ég fann nýjan kandidat í starfið og þau réðu hann.
Á barnum, eftir kóræfinguna sem ég sagði þeim að ég myndi ekki halda áfram með þau, var ég rekinn. Að sjálfsögðu.

Jæja, bezt að fara út og kaupa sér ís í tilefni dagsins. Hafið þið ekki fengið ykkur ís í dag, systkini góð?

11.5.08

Próf
Á föstudaginn fór ég í kórstjórnarpróf. Ég fékk hæstu einkun. Slíka einkun hef ég aldrei áður fengið í heiðarlegu fagi, bara í fögum sem gáfu einkun eftir mætingarskyldu oþh. Tja...kannski fékk ég eina "tíu" í mínum einasta eðlisfræði áfanga.
En allaveganna.
Að fá hæstu einkun í þessu fagi, í þessum skóla (Kirkjutónlistarskóli Sjálands), er eins og að fá bara ágætis einkun í venjulegum skóla, því flestir sem þreyttu þetta próf höfðu aldrei sungið í kór, né horft á kóræfingu. Ég hef nánast ekki gert annað undanfarin 2 árin en að stjórna kórum.
Svo talan 12 var ekki hæsta einkun í mínum huga. Allt er afstætt.

Beztu kveðjur frá Mont Monterí "Monti" Montmontssyni.

4.5.08

Huldulyrík
Sem barn gekk ég stundum í svefni. Örsaga af slíkum labbitúr:

Útidyrahurðin var alltaf læst heima á Hlíðargötu 24. Kvöld eitt, eftir að allir eru gengnir til náða, heyrir mamma að útidyrahurðin er opnuð. Hún fer fram, og finnur mig á tröppunum. Einhvernvegin tókst mér að taka úr lás, eitthvað sem ég gat ekki gert í vöku, og labbaði mér út á pall.

Nú hefur svefngönum mínum farið fækkandi. Eiginlega hefur þetta ekki gerst síðan ég var krakki. En aftur á móti þá á ég það til að blaðra uppúr svefni. Og ekki nóg með að ég tali upp úr svefni, heldur flyt ég meðsvæfu minni frumsamda lyrík.
Fyrrverandi kærasta mín, hún Þyri, sagði mér einu sinni að hún hefði vaknað við að ég blótaði einhverjum í sand og ösku, og úthúðaði rækilega viðkomandi. Henni brá afar mikið, þar sem hún hafði aldrei heyrt mig tala svona við nokkurn mann. Ég var afar reiður, sagði hún. Svo spyr hún hvað í ósköpunum ég sé að gera. Ég svara: "Ég er að æfa mig. Æfa mig fyrir framtíðina."
Ekkert lítil speki þar á ferð.

Í nótt vaknaði mín núverandi kærasta, Stina, við að ég var farin að babla eitthvað á þessa leið: "Hvornår kommer Freja? Kommer Freja? Freja kommer med stjernerne. Irma Freja."
Svona má þetta útleggjast á því ylhýra: "Hvenær kemur Freyja? Kemur Freyja? Freyja kemur með stjörnurnar. Irma Freyja."
Fyrir ykkur sem ekki vita, þá er Irma verzlunarkeðja hér í landi. Þau selja gæðavörur, oft lífrænt ræktaðar, og á dýru verði. Gaman að verzla í þessari verslun. Vörumerki Irma er einmitt Irma stelpan. En hún heitir samt ekki Freyja.

Mér finnst þessi orð mín afar merkileg fyrir tvennar sakir. Í fyrsta lagi sagði ég þetta á dönsku. Það ber þess vott um að ég er farin að dreyma á dönsku. Ég verð að fara að lesa meira á íslensku.
Í annan stað, þá finnst mér þetta ótrúlega fallegar línur, þó ég segi sjálfur frá.

Ætli mitt "alter ego" sé ljóðskáld á nóttunni? Skárra að breytast í ljóðskáld á nóttunni, en varúlf eða fjöldamorðingja.

Ég læt vita þegar ég verð komin með nægjanlegt efni í bók.

13.4.08



Vor
Vorsýnir í Danmörku: fiðrildi, hunangsflugur, ljósgrænu laufblöðin að springa út á trjánum, kirsuberjatrén í blóma og G-strengir á hjólastígnum.

Mikið er það nú gaman að finna fyrir vorinu, ekki bara í gegnum augun, heldur með öllum líkamanum. Jakkinn er þynnri, húfan er fokin, vettlingarnir eru bara á þegar maður hjólar o.s.fr.v.
Og tölum nú ekki um þessa frábæru tilfinningu að finnast maður vakna til lífsins á ný.

Á Íslandi elska ég haustið, í Danmörku elska ég vorið.

7.4.08


Morgundagurinn
Á morgun ætla ég í skólann.
Sennilega munu skrifstofustúlkurnar reka upp húrrahróp og bjóða öllum nemendum Kirkjutónlistarskólans á Sjálandi upp á ískaldan bjór, sökum þess að ég mætti á svæðið. Ég hef nefnilega ekki verið þar síðan rétt eftir áramót...
Annan hvern þriðjudag á ég að vera í bóklegum fögum í þessum skóla. Þau fög eru kórstjórn og sálmaforspil. Og það vill svo skemmtilega til að alla þriðjudaga eru morgunandagt í kirkjunni minni. Svo ég þarf að vera í vinnunni þegar ég á að vera í fyrsta tímanum, sem er kórstjórn.
Hinn tíminn er svo kl.15 og síðan í haust hafði kennarinn ekkert sérstakt útá forspilin að setja. Svo ég sá engan tilgang í að mæta.
En á morgun! Ú la la la! Þetta verður brjálað stuð!